Aktualne koszty energii elektrycznej dla przemysłu w UE są 2–3 razy wyższe niż w USA.

Czy Europa jeszcze dogoni konkurencję?

Dlatego warto zadać sobie pytanie:

Czy Zielony Ład to realna droga do przyszłości, czy może luksus, na który nas, jako kontynent przemysłowy, po prostu nie stać?

W tym artykule:

• przeanalizujemy wpływ Zielonego Ładu na koszty energii i konkurencyjność europejskiego przemysłu,

• pokażemy, które sektory cierpią najmocniej i dlaczego,

• porównamy podejście UE z praktyką USA i Chin a także drugą stronę tego medalu,

• przedstawimy możliwe ścieżki adaptacji oparte na technologii, a nie ideologii.

Czas czytania: 10 minut

Czym miał być Zielony Ład i co z niego zostało w 2025 roku?

Zielony Ład - a właściwie Europejski Zielony Ład - miał być czymś więcej niż strategią gospodarczą. To miała być odpowiedź Europy na kryzys klimatyczny, ekonomiczny i surowcowy. Globalny megaprojekt, który połączy cele klimatyczne z reindustrializacją kontynentu.

Nowa Deklaracja Niepodległości energetycznej, cyfrowej i technologicznej. W wersji idealnej Zielony Ład miał stworzyć tysiące miejsc pracy, wywołać boom inwestycyjny w czyste technologie i ustawić Europę na pozycji globalnego lidera w walce o neutralność klimatyczną.

Brzmi pięknie? Na papierze, jak najbardziej. Tyle że papier zniesie wszystko.

W praktyce 2025 roku Zielony Ład coraz częściej przypomina nie tyle plan odbudowy, co regulacyjną matnię. Bo transformacja, choć konieczna, jest kosztowna.

A najbardziej odczuwa to przemysł. Szczególnie ten elektroenergetyczny, stalowy, chemiczny i motoryzacyjny – sektory, które działają na niskich marżach, wysokim wolumenie i są ekstremalnie wrażliwe na koszty energii.

Dziś europejski przemysł płaci 2–3 razy więcej za prąd niż jego amerykańscy konkurenci. Za gaz nawet 4–5 razy więcej. I nie jest to efekt „tymczasowy”. To nowa normalność, wynikająca w dużej mierze z regulacyjnych założeń Zielonego Ładu.

I tu pojawia się pytanie, którego wielu polityków wciąż boi się zadać na głos: czy Europa, idąc tą ścieżką, realnie zwiększa swoją konkurencyjność?

Czy może pchając się ambitnie na czoło peletonu klimatycznego ostawia swój przemysł w tyle, narażając go na ucieczkę kapitału, zamykanie zakładów i importowanie „brudnych” produktów spoza UE?

Bo to już się dzieje. Tylko nikt nie chce o tym mówić oficjalnie.

Zielony Ład a koszty energii. Kto za to płaci i jak dużo?

Zielony Ład miał być impulsem do modernizacji. Dziś coraz częściej okazuje się testem odporności. Dla wielu firm staje się równaniem bez dobrego wyniku. Koszty rosną szybciej niż zdolność do ich pokrycia, a konkurencja globalna nie czeka. Pytanie, które dziś zadaje sobie europejski przemysł, brzmi już nie "czy", tylko "ile jeszcze damy radę".

Ceny energii, których nie da się zignorować

Średnia cena energii elektrycznej dla przemysłu w Unii Europejskiej w 2024 roku wynosiła około 0.20 EUR za kilowatogodzinę. W Stanach Zjednoczonych było to od 0.08 do 0.10 EUR, w Chinach nawet mniej, często poniżej 0.07 EUR. W Niemczech i Włoszech stawki sięgały 0.25 EUR, a czasami nawet więcej przy niestabilnym rynku spotowym. Do tego dochodzi problem niepewności.

Przemysł potrzebuje przewidywalności, a nie tabeli zmiennych współczynników.

Na to wszystko nakłada się system ETS. W 2023 roku koszt uprawnień do emisji CO2 osiągnął poziom 100 EUR za tonę. Dotyczy to głównie sektora stalowego, cementowego, hutniczego i chemicznego. Od 2027 roku system ETS 2 ma objąć kolejne branże, w tym transport i budownictwo. W praktyce oznacza to, że nie tylko wielkie koncerny, ale również mniejsze zakłady produkcyjne będą musiały wliczać w koszty nie tylko surowce i energię, ale też emisje i rosnące obciążenia administracyjne.

Europejska konkurencyjność w defensywie

Koszty energii wprost przekładają się na spadek konkurencyjności. Dla wielu firm marże stają się zbyt cienkie, żeby utrzymać produkcję na kontynencie. Znikają inwestycje, pojawia się niepokój. W 2023 roku koncern BASF ogłosił stopniowe ograniczenie produkcji w Niemczech i przeniesienie jej części do Azji i Ameryki Północnej. ArcelorMittal zawiesił działalność niektórych linii hutniczych, a Alcoa wstrzymała rozwój instalacji aluminiowych w Europie. Powód? Wysokie koszty i brak pewności co do dalszego kierunku polityki klimatycznej.

I tu pojawia się twarda prawda. Przez nadmiar ambicji legislacyjnej Europa zaczyna przegrywać w wyścigu o przemysł. I to nie z powodów technologicznych. Mamy know-how, mamy kompetencje, mamy innowacje. Ale nie mamy warunków kosztowych, które pozwalają firmom konkurować na globalnym rynku.

Zielony paradoks i rachunek za ciszę

Europa chce być liderem zmian klimatycznych. Ale jeśli robi to kosztem własnej gospodarki, pojawia się ryzyko eksportu emisji poza granice UE. Produkcja przenosi się do krajów, które nie przestrzegają tych samych standardów środowiskowych. Efekt? Emisje globalnie nie maleją, a Europa płaci coraz wyższy rachunek. Nie za transformację. Za brak równowagi.

Dlatego trzeba dziś głośno zapytać: czy Zielony Ład w obecnym kształcie to narzędzie wzrostu, czy raczej kosztowny luksus, na który mogą pozwolić sobie tylko najwięksi?

Które sektory cierpią najbardziej i co to znaczy dla ludzi, nie tylko dla liczb

Transformacja energetyczna to nie tylko nowa infrastruktura, technologie i ustawy. To także codzienność setek tysięcy ludzi: pracowników, inżynierów, operatorów linii produkcyjnych, kierowników zmian, właścicieli rodzinnych firm. To ich życie zmienia się najbardziej, gdy fabryka ogranicza produkcję, gdy inwestycje są wstrzymywane, gdy ceny energii rosną szybciej niż marża na wyprodukowanym elemencie.

A właśnie w takich sektorach jak motoryzacja, stal i aluminium ten nacisk widać dziś najmocniej.

Motoryzacja: ściana z betonu i norm

W ciągu ostatnich dwóch lat europejscy producenci samochodów znaleźli się w wyjątkowo trudnym położeniu. Po latach rozwoju i modernizacji w kierunku elektromobilności, zostali postawieni przed nowymi, bardzo ostrymi normami emisji. Limit emisji dla nowych pojazdów spalinowych do 2030 roku to 55 gramów CO2 na kilometr. Dla porównania – średnia emisja nowych samochodów osobowych w UE w 2023 roku wynosiła 95 gramów. To redukcja o ponad 40 procent w ciągu zaledwie kilku lat. Przy obecnych technologiach oznacza to jedno: konieczność szybkiej i kosztownej elektryfikacji, niezależnie od tego, czy rynek – i infrastruktura – są na to gotowe.

Dla dużych koncernów to wyzwanie strategiczne. Dla mniejszych dostawców – często dramat egzystencjalny. Z danych Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Części Motoryzacyjnych wynika, że już w 2024 roku blisko 275 tysięcy miejsc pracy w sektorze dostawczym znajduje się w stanie zagrożenia, głównie w firmach zatrudniających poniżej 250 osób. W krajach takich jak Polska, Czechy, Rumunia czy Węgry te firmy stanowią fundament lokalnych gospodarek.

Stal i aluminium: fundamenty przemysłu pod presją

Produkcja stali i aluminium to działalność energochłonna z natury. Proces wytapiania i walcowania wymaga stabilnych i tanich dostaw energii elektrycznej oraz gazu. Niestety, w Europie te dwa składniki stały się najbardziej niestabilnymi elementami bilansu kosztów. Dla przykładu: koszt energii w całkowitym koszcie produkcji jednej tony aluminium może stanowić nawet 40 procent. Gdy ceny energii podwajają się lub potrają w ciągu roku, ekonomika całego zakładu przestaje się spinać.

Nic więc dziwnego, że w ostatnich dwóch latach obserwujemy kolejne zamknięcia i ograniczenia mocy produkcyjnych. W 2023 roku produkcja pierwotnego aluminium w Europie spadła o 25 procent w porównaniu do poziomów z 2018 roku. W sektorze stali redukcje wyniosły od 10 do 15 procent, zależnie od kraju. Te liczby to nie tylko statystyka – to tysiące miejsc pracy, które znikają z regionów przemysłowych. A przecież mówimy o branżach strategicznych, niezbędnych dla rozwoju infrastruktury, obronności i technologii odnawialnych.

Egzekucja, nie wizja – czyli gdzie szukać wyjścia

Nikt rozsądny nie neguje potrzeby zielonej transformacji. Ale wizja to jedno, a egzekucja – to drugie. Właśnie w tym rozdźwięku rodzi się frustracja przemysłu. Bo firmy chcą się zmieniać, inwestować, wprowadzać nowe rozwiązania. Ale potrzebują do tego warunków: stabilnych cen energii, dostępu do finansowania, infrastruktury technicznej i przewidywalnych regulacji.

Są już pierwsze światełka w tunelu. Rozwiązania hybrydowe, łączące lokalne magazyny energii, fotowoltaikę i agregaty gazowe, pozwalają stabilizować produkcję i ograniczać zależność od drogiego rynku hurtowego. Pojawiają się inicjatywy współdzielenia energii między zakładami w ramach klastrów przemysłowych. Coraz więcej firm inwestuje we własne źródła odnawialne, a także w efektywność energetyczną procesów.

To jednak nie wystarczy, jeśli systemowo nie zmieni się podejście do projektowania polityki energetycznej. Potrzebna jest nie rezygnacja z ambicji klimatycznych, ale urealnienie ich tempa i sposobu wdrażania. W dialogu, nie w dekrecie. Z uwzględnieniem potencjału, ale i ograniczeń.

USA i Chiny: pragmatyzm zamiast deklaracji

Transformacja energetyczna nie dzieje się w próżni. O ile w Europie Zielony Ład jest zaprojektowany jako całościowa strategia dla gospodarki i klimatu, o tyle w innych częściach świata akcenty rozkładają się inaczej. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Chiny realizują swoje cele środowiskowe, ale robią to w sposób podporządkowany interesom narodowym i stabilności przemysłowej. Dla nich ekologia jest środkiem do budowania przewagi, nie ryzykiem dla przemysłu. I to robi różnicę.

USA: klimat tak, ale najpierw konkurencyjność

W 2022 roku administracja Bidena uruchomiła Inflation Reduction Act, czyli największy w historii pakiet wsparcia dla gospodarki zeroemisyjnej. Mowa tu o 369 miliardach dolarów dotacji, ulg podatkowych i gwarancji inwestycyjnych dla przemysłu energetycznego, elektromobilnego i produkcji komponentów. Co ważne – wsparcie to nie było powiązane z systemem opłat za emisję CO2. Amerykańskie firmy nie płacą dodatkowego podatku za emisje, nie podlegają mechanizmowi ETS, a mimo to inwestują w OZE, w magazyny energii i w infrastrukturę ładowania. Bo im się to opłaca.

Przykład? W Teksasie powstał klaster przemysłowy oparty na lokalnych źródłach fotowoltaicznych i dużej instalacji bateryjnej, zasilający fabrykę komponentów do samochodów elektrycznych. Całość została zrealizowana dzięki gwarancjom federalnym i preferencyjnym kredytom. Tak wygląda pragmatyzm w praktyce.

Chiny: skala, tempo i pełna kontrola

Chińska strategia transformacji energetycznej opiera się na trzech filarach: maksymalizacji wewnętrznej produkcji komponentów OZE, równoległym utrzymaniu bezpieczeństwa energetycznego oraz pełnym wsparciu państwa. W 2022 roku Chiny zainstalowały ponad 300 gigawatów nowych mocy odnawialnych. Dla porównania – cała Polska osiągnęła w tym samym czasie 10 gigawatów. Oznacza to różnicę nie tylko ilościową, ale też kosztową. Im większa skala, tym niższe koszty jednostkowe. A to przekłada się na konkurencyjność eksportową.

Co istotne, Chiny nie likwidują swoich elektrowni węglowych z dnia na dzień. Zachowują je jako bufor dla stabilności systemu. W tym samym czasie rozwijają własne łańcuchy dostaw dla baterii, falowników i stacji ładowania. Działają systemowo, z myślą o 20 latach naprzód. W efekcie ich firmy mogą dziś oferować gotowe rozwiązania na rynkach światowych szybciej i taniej niż ich europejscy odpowiednicy.

Niemcy: między ideą a rzeczywistością

Niemcy, przez lata lider transformacji energetycznej w Europie, znalazły się w trudnym położeniu. Po wyłączeniu elektrowni jądrowych i ograniczeniu importu gazu z Rosji musiały gwałtownie przyspieszyć rozwój odnawialnych źródeł i infrastruktury przesyłowej. Jednocześnie przemysł zaczął odczuwać rosnące ceny energii i trudności z utrzymaniem mocy produkcyjnych. W 2023 roku zamknięto kilka hut stali i aluminium. Coraz więcej firm otwarcie mówi o potrzebie relokacji części operacji do krajów o niższych kosztach operacyjnych.

Niemieckie instytuty badawcze, jak Fraunhofer ISE, alarmują, że bez strategicznych inwestycji w nowe technologie energetyczne i sieci przesyłowe, Niemcy mogą utracić część swojego potencjału przemysłowego. Jednocześnie trwa debata, czy dotychczasowy model Energiewende nie wymaga korekty – nie w kierunku rezygnacji, ale w stronę większej równowagi między ambicją klimatyczną a trwałością ekonomiczną.

Wnioski: zderzenie narracji z rzeczywistością

Europa stworzyła ambitny, wielowarstwowy model transformacji. Ale inni gracze rynkowi postawili na prostsze i bardziej bezpośrednie mechanizmy. Efekt? Podczas gdy w Unii dominuje narracja o odpowiedzialności klimatycznej, w USA i Chinach dominuje wykonanie – szybkie, masowe i korzystne kosztowo.

Nie chodzi o to, żeby Europa rezygnowała z celów. Chodzi o to, żeby ich realizacja była dostosowana do rzeczywistych warunków przemysłu. Bo to nie deklaracje decydują o konkurencyjności, tylko zdolność do produkcji na czas, w dobrej cenie i przy akceptowalnym ryzyku.

Kiedy tempo wyprzedza system. Gdzie kończy się pragmatyzm, a zaczyna ryzyko?

USA i Chiny często przywoływane są jako przykład bardziej elastycznego podejścia do transformacji energetycznej. Stawiają na konkurencyjność, skalę i lokalną produkcję komponentów. Ale nawet tam pojawiają się napięcia – dosłownie i w przenośni. Bo żadna strategia, choćby najbardziej pragmatyczna, nie zadziała w próżni infrastrukturalnej.

Chiny: więcej nie zawsze znaczy lepiej

W 2023 roku Chiny osiągnęły rekordowe tempo rozwoju OZE – zainstalowały łącznie ponad 350 gigawatów nowych mocy wiatrowych i solarnych. To tempo, którego nie widział jeszcze żaden inny kraj. Ale jednocześnie pojawił się problem, o którym do tej pory mówiono głównie w Europie: ograniczenia przesyłowe i brak integracji z siecią.

Według danych Bloomberg New Energy Finance, poziom tzw. curtailmentu – czyli sytuacji, w której nadwyżki energii z OZE nie mogą zostać odebrane przez sieć – wzrósł w niektórych prowincjach nawet do 20 procent. To oznacza, że co piąta kilowatogodzina czystej energii nie została wykorzystana. Nie dlatego, że jej nie było. Tylko dlatego, że system nie był gotowy.

Chiny szybko dostosowują infrastrukturę, ale to przykład, który pokazuje, że przewaga technologiczna bez spójnej sieci i magazynów energii może obrócić się przeciwko celom klimatycznym i ekonomicznym. Nawet najlepsze intencje mogą zawieść, jeśli rytm rozwoju nie jest zsynchronizowany z rytmem systemu.

USA: konkurencyjność zderza się z dostępnością

W Stanach Zjednoczonych, mimo ogromnych nakładów z Inflation Reduction Act, wciąż istnieje bariera w postaci złożonych procedur pozwoleń na budowę infrastruktury przesyłowej oraz lokalnego oporu społecznego wobec nowych instalacji. W praktyce oznacza to, że wiele projektów magazynów energii i dużych farm OZE opóźnia się o 2–3 lata, nie ze względu na brak funduszy, ale przez wąskie gardła proceduralne i techniczne.

Operatorzy sieci w Kalifornii i Teksasie coraz częściej zgłaszają problem z nadpodażą energii w godzinach południowych i jej niedoborem wieczorem, co bez szybkiego rozwoju systemów zarządzania obciążeniem i inteligentnej dystrybucji grozi lokalnymi blackoutami. Technologia jest. Intencje są. Ale system nerwowy, czyli sieć i infrastruktura zarządzania - nie nadąża.

Lekcja: adaptacja to nie wyścig, to synchronizacja

Europa często porównuje się do USA i Chin, wskazując ich przewagi inwestycyjne i elastyczność regulacyjną. Ale porównania bez kontekstu mogą prowadzić na manowce. Bo również tam – gdzie tempo jest większe, a wsparcie silniejsze – pojawiają się poważne wyzwania z integracją OZE, z przewymiarowaniem źródeł, z fizyczną zdolnością sieci do przenoszenia energii.

Dlatego zamiast kopiować cudze modele 1:1, warto patrzeć na ich błędy. I pytać, nie tylko jak szybko budują, ale jak dbają o to, by każda inwestycja działała stabilnie i w harmonii z systemem.

To jest właśnie miejsce, gdzie Europa mimo swoich kosztów i ograniczeń może jeszcze zyskać przewagę. Nie przez tempo, ale przez spójność.

Przez projektowanie transformacji z myślą nie o nagłówkach, ale o tym, co naprawdę działa.

Adaptacja bez iluzji. Co może zrobić przemysł, żeby nie wypaść z gry?

Transformacja energetyczna wymaga odwagi, ale przede wszystkim wymaga sprawności operacyjnej. W debacie publicznej zbyt często słychać dwa skrajne tony: albo zachwyt nad wizją zielonej przyszłości, albo katastrofizm w stylu "nic się nie da zrobić". Prawda leży, jak zwykle, pośrodku. To nie ideologia decyduje o tym, kto przetrwa, ale zdolność do szybkiej, rozsądnej adaptacji. Technologicznej, kosztowej i organizacyjnej. W tym miejscu warto postawić sobie pytanie: jakie rozwiązania już dziś pozwalają firmom odzyskać kontrolę nad kosztami energii i stabilnością działania?

Magazynowanie energii to nie moda, to bufor bezpieczeństwa

Jednym z najważniejszych kierunków rozwoju jest lokalne magazynowanie energii. Już nie jako opcja uzupełniająca, ale jako podstawowy bufor dla ciągłości produkcji. Magazyny energii pozwalają przedsiębiorstwom uniezależnić się od szczytowych cen na rynku hurtowym, stabilizować profil zużycia oraz integrować źródła odnawialne bez ryzyka przerw w zasilaniu.

Najbardziej efektywne są instalacje hybrydowe: magazyn współpracujący z lokalną farmą fotowoltaiczną i – w razie potrzeby – z agregatem gazowym lub biogazowym. Takie rozwiązania pozwalają przechowywać energię wtedy, gdy jest najtańsza lub pochodzi z własnych źródeł, i wykorzystywać ją w momentach szczytowego zapotrzebowania. Efekt? Rachunki niższe nawet o 30 procent miesięcznie w niektórych profilach zużycia.

Optymalizacja procesów produkcyjnych. Nie wszystko trzeba zmieniać, wiele można ulepszyć

Nie każda firma ma środki, by od razu inwestować w nowe źródła energii. Ale praktyka pokazuje, że znaczące oszczędności można osiągnąć już na etapie przeglądu procesów produkcyjnych. Modernizacja silników, wprowadzenie systemów zarządzania energią, zmiana profilu pracy linii na bardziej równomierny – to działania, które przynoszą wymierne efekty w ciągu miesięcy, nie lat.

W jednym z zakładów produkujących części do maszyn przemysłowych w Austrii wprowadzono prostą zasadę: każda linia musi mieć swój profil energetyczny aktualizowany raz na tydzień. W oparciu o te dane przesunięto część cykli produkcyjnych na godziny nocne, zoptymalizowano rozruchy i zautomatyzowano zarządzanie ogrzewaniem hal. Koszt wdrożenia: poniżej 100 tysięcy euro. Oszczędności roczne: ponad 300 tysięcy euro.

Elastyczność jako nowa przewaga konkurencyjna

W realiach niestabilnych cen i regulacji coraz większe znaczenie ma zdolność firm do szybkiego reagowania na zmieniające się warunki. To nie tylko kwestia technologii, ale też kultury organizacyjnej. Przedsiębiorstwa, które wdrażają systemy predykcji zużycia, aktywnie zarządzają umowami z dostawcami energii i wprowadzają scenariusze działania na wypadek kryzysu energetycznego, są w stanie przetrwać okresy gwałtownych zmian bez utraty ciągłości działania.

Dobrym przykładem jest jeden z niemieckich producentów aluminium, który w 2023 roku uniknął konieczności zamknięcia huty tylko dlatego, że wcześniej wdrożył elastyczne umowy z operatorem sieci i stworzył własny system monitoringu energetycznego oparty na danych rzeczywistych. Dzięki temu mógł błyskawicznie reagować na alerty cenowe i zmieniać harmonogramy pracy bez obniżania jakości dostaw.

Klastry przemysłowo-energetyczne. Razem taniej i bezpieczniej

Coraz więcej firm rozważa także model współdzielenia energii w ramach klastrów przemysłowych. Idea jest prosta – kilka zakładów przemysłowych, zlokalizowanych blisko siebie, inwestuje wspólnie w źródła odnawialne, magazyny energii oraz infrastrukturę sterowania. Korzystają z efektu skali, dzielą koszty i ryzyko, a zyskują elastyczność i niezależność od wahań rynku.

W Danii taki klaster działa od 2021 roku na obrzeżach Esbjerg. Trzy firmy z sektora chemicznego, spożywczego i logistycznego stworzyły wspólny park solarny i system magazynowania energii. Każda z nich zredukowała koszty energii o około 20 procent w skali roku, a czas zwrotu inwestycji wyniósł 4,5 roku.

Adaptacja to proces. Nie wymaga perfekcji, tylko decyzji

Nie ma jednej ścieżki. Są różne punkty wyjścia, różne budżety i różne potrzeby. Ale wspólny mianownik to gotowość do zmiany. Nie trzeba być największym graczem na rynku, żeby zyskać odporność. Wystarczy zacząć tam, gdzie już dziś jest możliwe coś poprawić. W technologii, w zarządzaniu, w podejściu.

Bo transformacja nie polega na tym, że jutro wszystko będzie zielone. Polega na tym, że od dziś robimy coś, żeby nie zostać w miejscu.

Przemysł potrzebuje dziś przestrzeni do mądrych decyzji

W świecie przemysłu, w którym każda decyzja energetyczna wpływa na realne miejsca pracy, zdolność produkcyjną i przewagę konkurencyjną cisza nie oznacza już braku działania.

Dojrzałośc nie potrzebuje wielkich deklaracji, tylko skutecznych decyzji. Takich, które dają przestrzeń na rozwój bez chaosu. Takich, które nie niszczą spokoju, lecz go budują poprzez technologię, precyzję i zaufanie do ludzi, którzy wiedzą, co robią.

Zielony Ład w swojej idei miał być szansą. I nadal może nią być.

Ale tylko wtedy, gdy zamiast politycznych haseł damy przemysłowi dostęp do realnych narzędzi.

Gdy będziemy mówić o transformacji tak, jak wygląda ona w hali produkcyjnej, nie w broszurze.

Gdy uznamy, że konkurencyjność i odpowiedzialność mogą iść razem, jeśli oprzemy je na rzetelnej wiedzy, współpracy i odwadze wdrażania rozwiązań krok po kroku, nie od razu w wersji idealnej.

Jeśli dziś jesteś w miejscu, gdzie trzeba podjąć decyzję: inwestować, przeczekać, przeliczyć wszystko jeszcze raz - nie jesteś sam. Rozumiemy, jak wygląda codzienność tych decyzji. Jak bardzo liczą się liczby, nie tylko deklaracje. Jak trudno jest łączyć tempo zmian z odpowiedzialnością wobec ludzi, procesów i infrastruktury.

Dlatego dzielimy się wiedzą. Dlatego słuchamy. Dlatego jesteśmy dostępni, nie po to, by sprzedawać gotowe rozwiązania, ale żeby wspólnie budować takie, które naprawdę działają.

Jeśli chcesz porozmawiać o modernizacji infrastruktury, magazynowaniu energii, scenariuszach dla Twojej firmy, jesteśmy do dyspozycji. Zaposnaj się z tym, co możemy Ci zaoferować już dzisiaj.

A jeśli szukasz inspiracji, przykładów wdrożeń i przestrzeni do rozmowy bez napięcia, dołązj do naszej społeczności na LinkedIn Energeks.

Tworzymy ją dla ludzi, którzy nie szukają szybkich odpowiedzi, ale dobrych pytań.

Dziękujemy za Twoj czas i zaangażowanie.

Źrodła:

DNV: ENERGY TRANSITION OUTLOOK 2024

Bloomberg – China’s Renewables Surge Leaves Europe Playing Catch-Up

INSTITUTE FOR ENERGY ECONOMICS AND FINANCIAL ANALYSIS: New paradigms of global solar supply chain